Obiekt dostępny dla niepełnosprawnych ruchowo Dostępny dla niepełnosprawnych wzrokowo Przewijak Kawiarnia fullscreen-icon fullscreen-close-icon Dostępny dla niepełnosprawnych słuchowo eye facebook facebookflickr flickr googleplus googleplusinstagraminstagram pinterest pinterest searchsearchtwitter twitterwifi Zakaz fotografowania youtube youtube wheelchair Listgridheart kir Alert Alert Alert Calendar Calendar Calendar Obracanie
Józef Czapski - świadek wieku

Józef Czapski - świadek wieku

Józef Czapski ze szkicownikiem nad brzegiem rzeki Orinoko, 1955 r.
Powiększenie tekstu PRINT

Józef Czapski - świadek wieku



Nigdy nie miałabym odwagi podjąć się tak niebywale trudnego zadania – gdyby nie głosy poparcia czy wręcz żądania doprowadzenia do końca sprawy stworzenia w Krakowie Pawilonu poświęconego Jego pamięci. A te głosy to życzliwość Wojtka Karpińskiego, nieustannie dodającego mi otuchy w chwilach wątpliwości i obaw. Życzliwość całej Rodziny Józefa Czapskiego.

List od Redaktora Jerzego Giedroycia , który napisał do mnie w 2000 roku: Bardzo się cieszę, że sprawa dzienników Józia wygląda optymistycznie. Będę cisnął ministra Ujazdowskiego o dodatkowe pieniądze dla Muzeum Narodowego w Krakowie. Jest ważne, by w nim umieścić na stałe pokój Józia.

Krystyna Zachwatowicz-Wajda i Andrzej Wajda, fot. Bartosz Cygan - Pracownia Fotograficzna MNK
To Pani Dyrektor Zofia Gołubiew podjęła najważniejszą decyzję: o budowie Pawilonu w ogrodzie Pałacyku Czapskich poświęconego tylko Józefowi Czapskiemu. Powołała grupę przyjaciół Czapskiego: Henryka Woźniakowskiego, Stanisława Rodzińskiego, Wojciecha Karpińskiego, Andrzeja Wajdę, Adama Zagajewskiego i niżej podpisaną – aby znaleźli sposób na pokazanie Jego życia i dzieła. Pawilon zaprojektowała pani Danuta Fredowicz. Jestem pewna, że jej wybór architektonicznej formy budynku – nowoczesnej i skromnej, dobrze służy swojemu celowi. Stronę scenograficzną wystawy stałej zaprojektował znany artysta Aleksander Janicki. Podjęłam się opracowaniu scenariusza wystawy biograficznej. Oczywiście nie mogłabym wywiązać się z tego zadania, gdyby nie współpraca Mikołaja Nowaka-Rogozińskiego, historyka sztuki i wielkiego znawcy życia i dzieła Czapskiego, gdyby nie pomoc Henryka Woźniakowskiego i Piotra Kłoczowskiego.

W Muzeum Narodowym znalazłam najlepszych, oddanych sprawie Pawilonu współpracowników. Olgę Jaros, świetnego, doświadczonego muzealnika, najlepszą we wspólnej pracy przy scenariuszu i realizacji Pawilonu. Anię Wdzięczny, która z taką życzliwością dyscyplinowała moje czasem nierealne pomysły. Pawła Martosza, z którym spędziliśmy najciekawsze godziny, wyszukując z głębin archiwów potrzebne zdjęcia. Daniela Hankusa, którego wyrozumiałość dla naszych zmian w scenariuszu, energia i oddanie – sprawiła, że Pawilon mógł powstać w zaplanowanym terminie. To razem z nimi i dzięki nim, a także dzięki pracy całego zespołu Muzeum, Pawilon mógł zostać zrealizowany. Jestem naprawdę bardzo wdzięczna i szczęśliwa. Mam nadzieję, że udało się nam pokazać życie Józefa Czapskiego – poprzez cytaty z Jego pism, zachowane dokumenty, fotografie i obrazy. Ten Pawilon jest choć w cząstce spłaceniem długu wdzięczności za to, czym Józef Czapski nas obdarzył. Nie tylko nas, którzy mieliśmy szczęście Go znać, ale także tych, którzy spotkają się z Nim w przestrzeni tej wystawy i w ten sposób poznają Jego losy i Jego osobowość. Był niezwykłym świadkiem XX wieku. Dał temu świadectwo całym swoim życiem.
Kontynuując przeglądanie tej strony, akceptujesz pliki cookies. Więcej na ten temat możesz dowiedzieć się w naszej Polityce prywatności
Akceptuję